Ellen se rit, Wellington

10 Oktober 2020

Ek was aanvanklik nie baie lus om ‘n ritverslag te skryf nie siende die gebrek aan belangstelling wat getoon is, maar ek sal dit afmaak as Covid-19/2020 redes en dus tog maar skryf, al is dit dan net om te wys wat diegene gemis het wat nie wou kom ry nie. Dan is daar natuurlik ook die wat al meer begin inspan eerder as om op die rug te ry. Seker maar die ouderdom wat begin tel?

Nietemin, op ‘n baie winderige Saterdag oggend het 4 ruiters, waarvan 2 ruiterpadlede is, vanaf ons huis teen die hang van die Hawequa berg buite Wellington vertrek op ‘n dagrit. Dit was helder skoon en die lug so blou so blou. Ons het met ‘n bergpad gery verby die Hawequa Scout Camp en van daar bult uit in die rigting van die Du Toitskloof pas. Gail Nel en twee gaste wat sy genooi het, Tinka en Antje, was in vervoering oor die pragtige uitsigte en kon nie ophou dankie sê vir die geleentheid om te kon saam ry nie.

Ons het bosbou paadjies gevolg tot by die Hawequa bosbou nedersetting waar ons deur nuuskierige kinders aangegaap is. Van daar het ons hoër op beweeg nader aan die pas en weer terug gery in die rigting waar ons vandaan gekom het. Hier het ons ‘n 15 minute koffie breek geneem en die uitsigte en die berge bewonder. Gail en Antje se perde gaan die Baviaans doen en hulle wil toets of hulle perde fiks genoeg is daarvoor. Op die oog af lyk dit heel positief en ten spyte van die steiltes lyk die perde glad nie moeg nie. Die wind help natuurlik ook dat dit nie te warm word en die perde begin sweet nie.

Na 3 ure in die saal keer ons terug na die Scout Camp waar ons langs ‘n bergstroom uitspan vir middagete. Maartin ontmoet ons daar en het ons eetgoedjies en n paar kampstoele gebring.  Die perde word vasgemaak aan ‘n boom tussen lekker lang groen gras.

‘N uur of wat later is dit tyd vir opsaal en ons volg weer die pad hierdie keer teen ‘n koppie uit. Ons ry deur plase soos Klein Waterkloof, Bloublommetjieskloof en Kleine Bosch. Weer eens verwonder ons ons aan die skone prag van die berge en die uitsigte wat strek tot by Piketberg in die verte asook Simonsberg na die Suide. Die hele Paarl/Wellington vallei lê onder ons uitgestrek.

Ons keer terug huis se kan toe en na een en ‘n halwe uur se ry en ‘n totale afstand van 26km vir die dag kom ‘n wonderlike dag tot ‘n einde.

Dankie vir die wat die moeite gedoen het om te kom ry en ek hoop julle geniet die Baviaans rit.

Ek rig ‘n ope uitnodiging aan alle lede om my te kontak indien julle by my wil kom ry. Ons is werklik bevoorreg om op so mooi plek te kan bly en ry.

Tot volgende keer
Ruiterpad groete
Ellen Lombaard

One thought on “Ellen se rit, Wellington

Laat 'n boodskap

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s