Ellen se rit, Wellington

10 Oktober 2020

Ek was aanvanklik nie baie lus om ‘n ritverslag te skryf nie siende die gebrek aan belangstelling wat getoon is, maar ek sal dit afmaak as Covid-19/2020 redes en dus tog maar skryf, al is dit dan net om te wys wat diegene gemis het wat nie wou kom ry nie. Dan is daar natuurlik ook die wat al meer begin inspan eerder as om op die rug te ry. Seker maar die ouderdom wat begin tel?

Nietemin, op ‘n baie winderige Saterdag oggend het 4 ruiters, waarvan 2 ruiterpadlede is, vanaf ons huis teen die hang van die Hawequa berg buite Wellington vertrek op ‘n dagrit. Dit was helder skoon en die lug so blou so blou. Ons het met ‘n bergpad gery verby die Hawequa Scout Camp en van daar bult uit in die rigting van die Du Toitskloof pas. Gail Nel en twee gaste wat sy genooi het, Tinka en Antje, was in vervoering oor die pragtige uitsigte en kon nie ophou dankie sê vir die geleentheid om te kon saam ry nie.

Ons het bosbou paadjies gevolg tot by die Hawequa bosbou nedersetting waar ons deur nuuskierige kinders aangegaap is. Van daar het ons hoër op beweeg nader aan die pas en weer terug gery in die rigting waar ons vandaan gekom het. Hier het ons ‘n 15 minute koffie breek geneem en die uitsigte en die berge bewonder. Gail en Antje se perde gaan die Baviaans doen en hulle wil toets of hulle perde fiks genoeg is daarvoor. Op die oog af lyk dit heel positief en ten spyte van die steiltes lyk die perde glad nie moeg nie. Die wind help natuurlik ook dat dit nie te warm word en die perde begin sweet nie.

Na 3 ure in die saal keer ons terug na die Scout Camp waar ons langs ‘n bergstroom uitspan vir middagete. Maartin ontmoet ons daar en het ons eetgoedjies en n paar kampstoele gebring.  Die perde word vasgemaak aan ‘n boom tussen lekker lang groen gras.

‘N uur of wat later is dit tyd vir opsaal en ons volg weer die pad hierdie keer teen ‘n koppie uit. Ons ry deur plase soos Klein Waterkloof, Bloublommetjieskloof en Kleine Bosch. Weer eens verwonder ons ons aan die skone prag van die berge en die uitsigte wat strek tot by Piketberg in die verte asook Simonsberg na die Suide. Die hele Paarl/Wellington vallei lê onder ons uitgestrek.

Ons keer terug huis se kan toe en na een en ‘n halwe uur se ry en ‘n totale afstand van 26km vir die dag kom ‘n wonderlike dag tot ‘n einde.

Dankie vir die wat die moeite gedoen het om te kom ry en ek hoop julle geniet die Baviaans rit.

Ek rig ‘n ope uitnodiging aan alle lede om my te kontak indien julle by my wil kom ry. Ons is werklik bevoorreg om op so mooi plek te kan bly en ry.

Tot volgende keer
Ruiterpad groete
Ellen Lombaard

Jacobus se jong perde rit, Robertson (2) 14-15 Maart 2020

Oor hierdie rit is daar sommer twee ritverslae – omdat Anélia nie Sondag kon saamry nie, het Jacobus gevra dat ek ook ‘n verslag moet skryf…

Beurtkrag is op fase 4, die Corona virus dryf die skares na toiletpapier, die markte tuimel en die ekonomiese vooruitsig is duister – hoe lekker was dit nie om vir die naweek weg te breek en van al hierdie dinge te vergeet nie.

My jong perd, Ruggens Extreme, is nog nie twee maande onder saal nie, maar ons is vol moed. Ek en Gail besluit ons gaan ry. Die beplanning was om mekaar iewers langs die pad te kry, maar tussen werksverpligtinge en alles deur kry ons mekaar eers op Worcester toe ons by die veearts stop om ons paspoorte te laat teken.

Ons kom toe darem saam-saam by die kampplek aan. Ek en Emile gaan stop doer op die vlakte, want ek wil ‘n lekker groot kampie kan span vir Extreme se eerste ervaring van die  elektriese heining en ons moet darem plek los vir die res… Gail en Marieta skrop nes onder die bome met Michelle en haar man Ian net oorkant hulle. Anélia slaan tent op langs die oorblywende boom. Jacobus kom maak ‘n draai en vra hoekom ons dan so eenkant is, want dis net ons klompie wat sou kom… Lyk my die reën voorspelling het die mense laat skrik. Oom Fritz kom darem ook Saterdag vir die dag deur.

Daardie aand word daar lekker om die vuur gekuier, maar die “plaaslike bevolking” wonder of die spul Durbanvillers nie eerder by die huis moes bly nie – hulle het gehoor daar is ‘n geval van die Covid-19 virus in Durbanville… Maar ons is steeks en gaan nêrens heen nie. Jacobus is ‘n ware heer en bied aan om namens Gail en Marieta te braai. Alles het goed gegaan tot die hele rooster met braaibroodjies op die grond beland het. Gail het nog probeer red wat te redde is, maar daar was soveel sand selfs die 3 sekonde reël kon hulle nie red nie.

‘n Vriendin van Lizel wou dolgraag saamry, maar haar man gaan die Epic fietstoer doen en het die sleepvoertuig nodig – laat aand kry Lizel ‘n boodskap, die Epic is gekanselleer, sy sal Saterdagoggend by ons aansluit.

Saterdag breek as ‘n pragtige dag aan. Oom Fritz en Isabelle asook Anélia se perd daag op en 10 ruiters vat die pad. Aanvanklik loop die roete deur die boorde en wingerde, maar later vat ons die lekkerste veldpaadjies. Dit bly maar pragtig om daar te ry, die plase is groen en die berge prentjiemooi. So met die ryery vind ek uit dat Lizel se Ruggens Diamant 75% verwant is aan my Ruggens Extreme. Dit was juis omdat ons so beïndruk is deur Diamant dat ons by die Ruggens stoet gaan aanklop het toe dit tyd raak vir ‘n jong perd. Ek wil nou nie te veel “brag” nie, maar laat my darem een sinnetjie se spog toe – Extreme is minder as 2 maande onder saal en het letterlik nie ‘n voet verkeerd gesit nie. Ek sien uit na sommer nog baie Ruiterpadritte met dié merrie.

Op pad terug die middag is ons op ‘n lekker draffie toe ons skielik bewus word van pandemonium hier agter iewers. Michelle se perd het agter geraak en op loop gesit met haar. Skielik is daar wingerd aan haar een kant, ‘n heining aan die ander kant en perde voor haar. Sy slaan brieke aan en daar laai sy sowaar haar ruiter af. Dit kon regtig ‘n lelike ding gewees het, maar gelukkig het Michelle nie seer gekry nie.

Na sy so ‘n entjie gestap het, klim sy op en besef sy het haar foon verloor met die vallery. ‘n Paar ruiters draai saam met haar om en die res van ons gaan wag by die volgende hek. Hier lê ‘n trop beeste ons voor en hulle stel sommer baie belang in hierdie verskynsel.

Ons moet deur hulle kamp, maar hulle wil die perde groet en sommige mag dit in hul koppe kry om te wil ontsnap. Gail is dadelik reg om Cowgirl te speel en die beeste weg te jaag. Die groep is weer voltallig, die beeste is danksy Gail beheer en almal is veilig deur die kamp.

Teen hierdie tyd is dit warm, sommer baie warm en almal sien uit om terug te kom by die kampplek en die rivier. Daar word gou-gou afgesaal en toe is almal met die perde af rivier toe, sommige sommer met ryklere en al. Wat ‘n lekker manier om ‘n lekker rit af te sluit.

Anélia is ongelukkig haastig en verlaat die groep, maar die res van ons skuif nader vir ‘n luilekker middag. Isabelle laai ook haar perd en verlaat ons. Oom Fritz kuier nog so bietjie en Lizel kom van die dorp af met roomys vir almal – wat ‘n lekker bederf! Hansie Volschenk kom laai die (baie lekker) perd wat hy vir Anélia geleen het en sy twee steekhaar Jack Russels soek aandag by almal. Ons lag tog te lekker vir die een se naam – “Balle”, omdat hy net een het…  

Gail maak sommer vroegaand al vuur en na daar lekker gekuier is, gaan kruip almal maar vroeg in.

Sondag breek aan sonder die reën wat voorspel is. Vandag is ons net 6 ruiters. Ons ou merrie, Susie, is die naweek weer dwars en wil nie juis eet of drink nie. Sommer vroeg voel ek sy is nie haarself nie en reël met Jacobus dat ons ‘n korter roete sal volg. Jacobus moet vir Michelle terug na haar huis toe vergesel, so sy roete is vas. Gail en Marieta besluit om saam met my en Emile die korter roete te volg. Toe ons op die plek kom waar ons die veldpad na die koppie toe moet vat, besluit ek en Emile om ter wille van Susie eerder om te draai. Gail en Marieta gaan ry die draai teen die kop. Hierdie rit is toe baie soos ‘n Drasa rit – elkeen ry die afstand wat hom pas…

Wat ‘n heerlike naweek saam met lekker perdry vriende. Die twee plaaslike dames, Michelle en Isabelle, is beslis Ruiterpadlid materiaal en ek hoop ons gaan hulle weer sien.

Baie dankie Jacobus (en Lizel), vir ‘n baie lekker rit. Ek hoop om sommer nog baie saam met julle in julle mooi omgewing te kom ry.

Nou ja, nou is ons terug in die werklikheid en moet ek seker gaan kyk of daar nog toiletpapier in die winkels oor is…

Mooi bly
Alta

Jacobus se Robertsonrit (1) 14 Maart 2020

Oor Koronavirusse, vreemde godsdienste, sieners en selferkende skewe lede…

Ek, die perdlose lid, kry lus vir ry. Alice op Swellendam val gewoonlik vir ‘n dag se ry en ek kontak haar. Sy vra, wat van Jacobus se rit? Ek reken dis perfek. Drie dae voor die rit laat weet sy dat sy ongelukkig’ n onverwagte kuiergas kry en dit nie sal maak nie. Ek laat weet Lizel ons kanselleer en sy stel voor ek nooi Hansie Volschenk, oud-lid in Robertson. Hansie laat weet dis reg, hy laai my perd voor agt af. Mr Delivery op Robertson. 😃

89462905_10220218439843234_5310785138051776512_o[1]Vrydagoggend het ek die beurtkragskedule verkeerd en sesuur, net toe ek my motor vir die naweek wil laai, gaan die krag af. Ek vroetel rond om alles bymekaar te kry in die selfoon se liggie. Erg gefrustreer kry ek nie die stoor se sleutel nie en besluit my saal en toom moet maar bly. Mr. Delivery moet die ook maar ‘deliver’. Vir laaste gryp ek gou die twee sosaties uit die vrieskas wat vir die braai bedoel is. Ek is op pad – via ‘n dag se werk, natuurlik.

IMG_20200314_082903 (002)

Ek kom vroeg genoeg by die kampplek aan om my tentjie op te slaan. Daar is maar min mense. Sou die liewe virus mense nou al weghou? wonder Jacobus so in die stilligheid. Wie weet? Maar ek twyfel sterk. Gail en nog iemand van Durbanville (ek is baie sleg met nuwe name) kom sit by die vuur. Ons staan op 17 siekes in die land en een blykbaar in Durbanville. Onmiddellik word die arme Durbanvillers as die Korona-draers herdoop. Ten minste vir die naweek. Jacobus vertel hy stap in Spar op die dorp. Hy kry ‘n kriewel in sy keel en daar verstar die vrou naaste aan hom en maak summier’ n u-draai. Hy loop later in ‘n ander gangetjie af en nimlike dame verstar by voorbaat. Staar na die rak voor haar sodat sy enige kant toe kan glip as hy sy doelwit bekendmaak! Ja, ons almal lag. Maar vandag, drie dae later, staan ons op 61 gevalle. Hoe erg gaan die ding werklik wees? Die olieprys lê op onder 35 doller/vat en ons uitvoere word reeds negatief geraak.

20200314_073436

Bietjie meer as ‘n jaar gelede, tel my suster’ n verhongerde hond langs die pad op. Van daardie dag af, maak almal wat kan, bene en afvalvleisies bymekaar vir Kosbaar, die optelbrak. Ek haal my sosaties uit. En stop. Lag selfbewus en sê vir Jacobus dis reg, ek gaan nie meer braai nie. Danksy Eskom lê my twee sosaties steeds veilig in my vrieskas tuis en ek het Kosbaar se braksakkie met bene en vetjies saamgebring. Vandat ek met ‘n paar voedselsensitiwiteite getoets is, dra ek gelukkig ‘n paar goed standaard saam. Droëwors, droë vrugte en appels. En casawa tjippies wat dalk volksvreemd mag klink, maar ‘n gesonder weergawe van ‘Chipnicks” is – al het Jacobus besluit dis in China gemaak en dra dalk die Koronavirus!

Ek merk Lizel sit soos ‘n wafferse kaptein en deel net bevele uit aan Jacobus. Iemand maak ‘n opmerking en Jacobus sê: Lizel het mos ‘n ruggie. Natuurlik vra ek uit na die oorsprong. Jacobus vertel hy sit rustig in die huis toe hy hom ‘n sagte ‘Help!’ verbeel. Hy stel toe maar ondersoek in. Die geluidjies lei hom buitetoe. Hoenderhok toe. Lizel kniel in die hoendermis met haar hande gevou om’ n klompie eiers in haar hemp se punte. ‘Ek kan nie opstaan nie’ kreun sy. (Bid jou aan. Onse Lizel op haar knieë voor die Hen van henne. Dit kom nou van heul met vreemde afgode!!) Maar sy reken dat die ‘ruggie’ net ‘n lekker Ruiterpadrit nodig het!
Die volgende vuurstorie is die van Emile wat blykbaar in sy huwelik reeds in die hemel is. Natuurlik vertel Alta die storie, maar Emile sprak geen sprook. Iets van die toppunt van huweliksgeluk en ‘n man wie se sokkies nooit ompare is nie… Laat my wonder of ek nie dalk tog moet oorweeg om te trou nie. My sokkies is gedurig deurmekaar!

IMG_20200314_061510 (002)

Intussen kry Jacobus dit reg om ‘n hele paar braaibroodjies in asbroodjies te laat verander. Gail red wat te redde is – sy maak nuwe broodjies van die snye wat bo lê terwyl Alta vol raad is oor 3-sekonde reël en hoe Gail die broodjies mos maar kan afspoel. Sien, Alta se broodjies is laaankal gebraai en sy eet al! Gail neem die braaiery verder met ‘n opmerking van Jacobus dat die vleis ook gaan val. Wat toe gebeur. Het julle geweet Jacobus is ‘n Siener?

IMG_20200314_083143 (002)

Die oggend breek prentjiemooi en windstil aan. Oom Fritz daag op met sy perd. Hy omhels en soen my. Ek vra hom of hy nie bang is vir die liewe virus nie? Hy reageer blitsvinnig met: “Ons moet tog van iets doodgaan”. Inderdaad. En meer mense sterf jaarliks aan griep en tering??

Mr. Delivery, alias Hansie, daag op met my leenperd. So met die oopmaak, lui sy foon en ek kan nie gesels nie. Perd afgelaai, beduie hy ek moet laat weet wanneer ons terugkom en daar gaan Hansie weer. Ek maak perdjie vas en oom Fritz se hings raak erg opgewonde. Ek aanvaar my perd is ‘n merrie, maar kyk nie, want ek moet nog opsaal en almal lyk reg vir ry.

Jacobus dra ons en ons perde aan die Here se beskerming op en ons vertrek. Tien ruiters. Iemand vra my my perd se naam. Ek weet nie, maar sien daar is’ n naamplaatjie aan die toom. Perdjie stap fluks en naamplaatjie wip. Ek maak iets uit. Ka…n. “Karlien” antwoord ek. Iemand sê droogweg. “Dit kan nie ‘n Karlien wees nie, dis ‘n hy”. Jammer Kaptein!!

90282750_10220218424002838_3131272591780610048_o[1]

Ons ry deur wingerde en verby ‘n tamatieland waar ek voel ek kan afklim en my sakke vol tamaties maak. Ek moet nog die aand terug om ‘n sterrekykpiekniek by te woon. Maar moet nog eetgoed kry. In Spar betaal ek R17. 99/200g tamaties en ek wens weer ek het ‘n handvol kon pluk!

89511600_10220218486804408_1166782201589661696_o[1]

Na die wingerde vat ons die veld. Op en af. Die woord ‘vistas’ steek in my kop vas. Dis meer as net ‘n mooi uitsig. Oom Fritz wys ons op ‘n hoë koppie waar sy en Jacobus se beplande sewedagrit gaan loop. Ek wens, maar weet my on-perdryfikse lyf gaan dit nooit maak nie, selfs al kry ek ook ‘n perd. Weet steeds nie hoe my pa op 69 ‘n weekrit saam met my gedoen het nie. Hy was toe nog minder perdryfiks as wat ek nou is! Dalk is ek ook maar ‘made in China’ – hoe sal ek nou weet?

DSC_0022

Iewers ry Jacobus agter Emile en sê vir Emile sy saal is skeef. Emile trap. Jacobus sê nee, jy is steeds skeef. Waarop Emile antwoord: “Dan is EK seker maar skeef!” Nou wie is ek om te stry?

20200314_103727

‘n Hek by ‘n beeskamp laat ons huiwer – wat gaan die duidelik baie nuuskierige beeste doen? Op die end klim oom Fritz af, maak die hek oop en jaag die beeste. Ons ry almal sonder probleme deur. En ek dink weer aan die virus. Gaan haal die wêreld nie dalk die spreekwoordelike bobbejaan agter die bult nie?

Iewers op ‘n stywe draf langs ‘n wingerd hoor ons skielik benoude uitroepe van agter. Een van die plaaslike dames, Michelle, en haar perd se weë het geskei… Emile vertel die skimmelmerrie het so in die ry sy Suzie (die oudste en besadigste perd in die groep) probeer verbysteek. Emile, die ewige heer, trek vir Suzie opsy. Skimmel sien die oop pad en gee vet. Toe die ander sien wat gebeur blok hulle vir Skimmel en so met die derde remslag glip ruiter ietwat ongrasieus af. Gelukkig net twee beserings – bietjie bloed aan Skimmel se bek en ‘n ietwat gebreekte ego van haar ruiter.

IMG_20200314_112413 (002)

Die laaste entjie kampplek toe voel ek die vyf ure in die saal praat met my lyf. Ek wonder reeds hoe ek met grasie gaan kan afklim… My leenperd, Kaptein, stap ongelooflik lekker en vinnig, maar daardie lang treë werk op my lae rug. Nou het ek ook ‘n ruggie, maar niemand om rond te beveel nie. Wonder weer oor daai trou-ding, so in my enigheid…

89498478_10220218466443899_1020654954479616000_o[1]

By die kamp gly ek stadig en allesbehalwe statig van Kaptein se rug af. Ek sien dis na twee. Ek moet 5.30 by my afspraak in Somerset-Wes wees en nog gaan piekniekkos maak. Dit gaan vinnig: perd koudlei en water gee, deur die stort spring, ‘n skyf waatlemoen eet, tent afslaan en ek val in die pad.

Ek stop by my woonstel 3 minute voor vyf en ek ry daar weg met my piekniekkos 5.15. Wat ‘n woelige dag!!!

Baie dankie aan Jacobus en Lizel. Soos gewoonlik was dit ‘n heerlike roete. Wat ‘n voorreg dat ek, ‘n ruiterlose lid, steeds kan saamry. Dankie aan almal by wie ek al perde geleen het. Dit word opreg waardeer.

Anélia Marais

Ns. Vanoggend staan ek met ‘n effense keelseer op. Laat ons hoop dis niks….

Nicky se rit, Porterville 15 & 16 Februarie 2020

Dit belowe om ‘n baie warm naweek te wees, maar as die weer mens te veel intimideer, sou ons seker baie minder gery het. Vrydagaand is ons almal op Baanbreek, tuiste van Nicky en Elzabe Esterhuyse bymekaar, want ons wil vroeg Saterdag in die saal wees om geleidelik gewoond te raak aan die hitte van die dag. Ons is agt fikse ruiters en perde bymekaar om die bergroete aan te pak. Hennie en Wilhelm v Noordwyk van Ceres. Marius en Mariska Olivier ook van Ceres. Ellen en Maartin Lombaard van Wellington en Nicky en Nicolize Esterhuyse van Porterville.

Die perde is versorg in kampies en stalle om die huis en die ruiters braai en slaap sommer op die stoep. Saterdagoggend is ons om 08:00 in die saal en beweeg in oostelike rigting. Later sien ons die plase Kromfontein en Lindeshof se boorde op ‘n afstand. Die onbegaanbare Olifantsrivier is nou tussen ons en die Koue Bokkeveld. Die rivier is deesdae heeltemal toegegroei van ”Blackwattle” wat dit onmoontlik maak om te perd deur te gaan Koue Bokkeveld toe. Daar is oorblyfsels van Engelse blokhuise wat tydens die Anglo-boere oorlog gebou is om te verhoed dat boere die Olifantsrivier hier oorsteek.

Na sowat 7 km gaan ons die klippe doolhof af. Die perde is almal baie rustig en ons  ry vinniger as gewoonlik tot by die Beaverlac kampterrein waar ons ‘n koue koeldrank geniet voordat ons onder ‘n windbreak in die lemoenboord ons saalsak middagete geniet.

Nou is die terrein beter en ons beweeg vinniger. Dit word warmer, want ons is nou in die Keerom vallei ten suide van Citrusdal. Ons steek die Olifantsrivier oor by n drif in die pad nadat  ons vir ongeveer ‘n uur goed afgekoel het met perde en al. Nou is daar nog sewe kilometer oor tot by ons oornag bestemming waar Elzabe en Daniel vir ons wag met ons bagasie. Ons perde het lekker kampies met groen gras en die ruiters gaan nog ‘n keer bietjie afkoel in die rivier. Ons braai en kuier gesellig en gaan laataand nog bietjie swem, want die besigheid wil nog nie lekker afkoel nie.

Sondag belowe om koeler te wees, maar ons wil teen 12 uur terug wees op Baanbreek sodat die ruiters van ver af nog betyds by die huis kan wees. Na vier kilometer lekker sandpad, vat ons weer die berg om ons sirkelroete te voltooi. Ons stop vir tee en water vir die perde by n buurman waar Daniel en Elzabe vir ons waterbakke uitgesit en volgemaak het vir die perde. Nou die laaste 10 km op die sandpad huistoe.

Dankie aan die ruiters wat kom saamry het. Dit is altyd besonders om ons area met ander te deel.

Groete tot volgende keer.

Nicky Esterhuyse

Suikerbossie paksaalrit 23 & 24 Nov 2019

Daar is baie druk op streekverteenwoordigers om ritte te reël. As mens elke keer dieselfde roete aanbied raak lede gou verveeld. So het Marius hierdie rondte baie moeite gedoen om ʼn paksaalrit aan te bied wat voldoen aan die behoefte van ʼn paksaalrit. Jy wil tog nie op ʼn grootpad in die karoo paksaal pak nie. Daarvoor het jy mos ʼn Hilux of ʼn Ford. Dankie aan Johan Bester en sy vriend Johan Bredenhand wat gehelp het om ʼn baie gepaste roete te recce voor die tyd.

Ek dink dit is gepas dat mens sonder ʼn ondersteuningsvoertuig oorslaap tydens ʼn paksaaltrip. Dit sit ʼn ander dimensie aan die rit. Ek verstaan die volgende paksaalrit is twee aande se uitslaap.

Toe ek Vrydagnamiddag op 22 November 2019 op Suikerbossie in die noordelike Koue Bokkeveld (of is ons nou al in die Cederberg?) aankom, wag Marius Olivier en Johan Bester en Johan Bredenhand my in. Die ritaanwysings was perfek aangebring sodat ek sonder twyfel maklik ons kampplek vind. Die Hanekom familie het ons baie hartlik ontvang en bederf met ʼn skadunet windskerm aan twee kante en leë vrugtekratte aan die ander twee kante om ons kookskerm te voltooi. Natgespuit binne met twee vars oopgesnyde braaidromme en ʼn hele wavrag Suikerboshout om seker te maak ons kan eers die verf reuk van die dromme afbrand en dan is daar nog genoeg hout oor vir ʼn hele paar braaie. Deon en Annatjie arriveer met hulle drie swart perde. Twee om op te ry en natuurlik die derde een om die paksaal te dra.

75521695_2894636320546938_2886963680774193152_n[1]

Hennie van Noordwyk en sy seun Wilhelm kom bietjie later aan met hul drie wit perde. Elsa moes ongelukkig haar wit arabier afgee as die rit se pakperd vir haar manne. Elzabe het haar wit perd se plek in ons horsebox ook afgestaan aan ʼn pakperd, maar het kom saambraai en oorslaap Vrydagaand. Die getal is nou vol vir die aand se aankoms. JD en Marizaan kom more oggend deur. Ons word bederf met die teenwoordigheid van Johnie en Karen Hanekom om ons kampvuur en daar word hegte vriendskappe gesmee. Kulu en Lenie van Zyl waar ons tydens die vorige rit oorgestaan het kom ook gesig wys.

Saterdagoggend breek aan en 10 ruiters en 4 gepakte perde is gereed om in die pad te val. Ons ry in die rigting van Sandfontein, klim geleidelik tot die tweespoorpad later opraak in die veld. Oral is murasies wat aandui dat daar lank gelede mense gewoon het. Die Kloof, Die Trap (waar die blou 1958 Chevrolet staan ), Ysterplaat en later stop ons vir oornag op Zuurvlak langs die groot dam. Daar is genoeg tyd oor om eers bietjie te ontspan. Later gaan ʼn paar dapper manne bietjie lyf natmaak. Alhoewel dit Novembermaand is, is dit koel so hoog in die berg en die water is koud.

IMG-20191128-WA0009

Hierdie is Jack Russel terrein want daar kry ons die ideale Jack Russel gat waarmee Johan Bester vir ons demonstreer hoe lyk ʼn Jack Russel vuurtjie. (Sien foto van Johan by sy vuurtjie.) Na ʼn baie lekker paksaal braai gaan ons almal vroeg inkruip. Hennie se perd gewaar elke nou en dan iets en gaan aan’t snorke deur die nag. Ons vermoed daar was dalk ʼn luiperd naby; of ʼn Jack Russel.

78690024_10218341081191680_4954769376126435328_n[1]

Na ontbyt Sondagoggend begin ons teen 7:30 weer opsaal. Teen 12pm is ons weer terug op Suikerbossie en die vuur word weer aangesteek. Na ʼn lekker rit is dit moeilik om sommer net uitmekaar te gaan. Nabetragting word gehou en die moontlike volgende paksaal roete word bespreek.

Baie dankie nogmaals aan almal betrokke by die reëlings en die eienaars van Suikerbossie wat ons so bederf het.

Perdegroete

Nic Esterhuyse